Yn it midsieuske Fryslân, dat de krite fan de Sudersee oant de Wezer besloech en dat ferlike mei de buorlannen der útkipe fanwegen taal, kultuer en bestjoer, kaam it skreaune wurd yn ’e trettjinde ieu bûten tsjerke en kleaster.

Ferheljende boarnen, oarkonden en hânskriften, muorreskilderings en ornamintyk, mar ek de taal sels, bringe oan it ljocht hokker yngripende gefolgen dat hân hat foar de oergong fan in kultuer dy’t basearre wie op mûnlinge tradysjes nei in skriftlike kultuer.

Dy nije situaasje, benammen kreëarre troch geastliken, droech by ta in gruttere gearhing yn bestjoer en rjocht, mar ek yn ’e ferbylding fan ’e Fryske identiteit.

Yn it flot lêsbere Hir is eskriven komme skriuwende manlju en in inkelde frou út de anonimiteit wei. Rolf Bremmer lit sjen hoe’t se oan ’e ein fan de trettjinde ieu foar harren memmetaal in plak as skriuwtaal ferwurven njonken it dominante Latyn.

Ynformaasje: afukwinkel@afuk.nl